همسفر من اعتقادات مذهبی عجیبی داره...بدون دلایل قانع کننده...مثلا معتقد بود امروز نباید غذا درست کنیم و یا حرفهایی از این دست...و معتقده اینا از قدیم بوده پس ما هم باید قبولشون کنیم ...اما من برای همه چیز دنبال علت میگردم و به قضایا از زاویه دیگری نگاه میکنم. مردم منطقه ای که ما در آنجا هستیم عمدتا اهل تسنن هستند اما همه در این روزها عزا داری میکنن...امروز غروب همسایه و دختراش با یک ظرف غذای نذری دیدن ما اومدن و پرسیدن که چرا نمیریم تا در عزاداری شرکت کنیم...گفتم من به عزا گرفتن معتقد نیستم و بیشتر دنبال فلسفه انجام یک عمل میگردم...متوجه نشد من چی میگم و حرفشو

بازم اول ترم شد و مقایسه های ذهنی من هم شروع شدن...مقایسه که چی بگم یه جورایی افسوس... و نگفته هایی که گفتنشون بیشتر آزار دهنده است... با اینکه مدتها بود که سعی در محو کردن یک سری خاطرات داشتم اما این روزها نمیدونم چرا توی ذهنم خاطرات تیلورز و روزهای خوب و به یاد موندنی اونجا هی دارن پررنگتر میشن...لعنت به حافظه قوی من...کاش یادم میرفت که اول ترمها اونجا چه برنامه های خوبی داشتیم و همه امور با چه نظم و ترتیبی پیش میرفت...کاش سفر قبل از شروع ترم دانشکده رو که به منظور ساماندهی به کارهای ترم پیش رو انجام میشد یادم میرفت...تا نیمه های شب همه سرگرم نوشتن و بحث و برر